Author Archives: Admin

Hodowla koni w Polsce ma piękną i długą tradycję. O pierwszych arabach na polskiej ziemi wzmianki pochodzą już z czasów Zygmunta Augusta. Jednak to dopiero w początkach XIX wieku hodowla arabów stała się powszechnym zjawiskiem. Wielcy hodowcy koni udawali się do plemion beduińskich po te piękne okazy. W wielu stadninach hoduje się polskie konie szlachetne półkrwi, które startują w wielu wyścigach, zdobywają tytuły i są niezwykle cenione na świecie. Oprócz dochodowego biznesu, hodowla koni opolskie to przede wszystkim wielka życiowa pasja, która pochłania bez reszty. Trzeba poświęcić takiej inwestycji wszystkie swoje siły, mnóstwo czasu oraz pieniędzy. Ale satysfakcja jest potem ogromna. Warto pamiętać, że konie to nie tylko jedne z najpiękniejszych zwierząt, są one również bardzo inteligentne. Przywiązują się do człowieka i potrafią stać się jego najlepszym przyjacielem. Dlatego należy dbać o zdrowie oraz higienę koni, zwłaszcza, że nie lubią one brudu. Te piękne i szlachetne zwierzęta zasługują na naszą troskę oraz uwagę.

image Koty to bardzo urocze stworzenia. Chociaż lubią chadzać własnymi ścieżkami i udają samotników, lubią wdrapać się nam na kolana, pomruczeć nam do snu i tylko czekają, aż podrapiemy je za uchem. Na świecie żyje około 100 ras kotów. Jest to oczywiście przybliżona liczba, ponieważ ciężko jest obliczyć to z większą dokładnością. Jeśli interesują nas koty rasowe, warto rozejrzeć się, czy w okolicy nie są wystawione hodowlane kocięta na sprzedaż podkarpackie. Co nam daje kupowanie z hodowli? Przede wszystkim mamy gwarancję, że zwierzę jest zdrowe, zadbane, czyste i ułożone. Znamy rodowód kotka, jego linię hodowlaną, możemy zobaczyć rodziców. To ogromna wiedza, która daje nam poczucie bezpieczeństwa, zanim wpuścimy zwierzaczka pod nasz dach. I warto zapłacić nawet większe pieniądze za kociaka, byleby mieć pewność, że maluch jest w dobrej formie i był otoczony troską oraz miłością już od pierwszych chwil swojego życia. Taki kotek jest radosny, pełen wigoru, lubi towarzystwo ludzi i będzie wspaniałym prezentem dla naszych pociech.

image Psy to nie tylko najlepsi przyjaciele człowieka, którzy pocieszą, w milczeniu wysłuchają naszych żalów i ze zrozumieniem pomerdają ogonem. Od wieków pies pomagał ludziom w pracy, w domostwie. Chodził na polowania, bronił przed nieprzyjacielem, zaganiał bydło. Właśnie taki był pies rasy Dogo Canario. W przeszłości był typowym psem bojowym, by potem przeistoczyć się w stróża i psa obronnego. Do dnia dzisiejszego jest nieoceniony przy bydle rogatym. Chociaż pochodzi z Wysp Kanaryjskich, możemy kupić go w Polsce. Powstała już niejedna dogo canario hodowla. Jeśli jesteśmy zainteresowani posiadaniem takiego psa z rodowodem, to na pewno warto poszukać go w hodowli z tradycjami. Wtedy będziemy mieć pewność, że szczeniak miał czystych rasowo rodziców, jest zadbany, wypielęgnowany i odpowiednio odżywiony. Zanim go jednak kupimy, pamiętajmy, że Dogo Canario ma bojowy i porywczy charakter. Choć wśród obcych nieufny, jest wierny swojemu panu i jego rodzinie. Na pewno będzie wspaniałym przyjacielem i strażnikiem domu.

To zabawne stwierdzenie z pewnością nie rozśmieszy żadnego właściciela kota. Te czworonogi zawsze chadzały własnymi ścieżkami i to nie zmieniło się od tysiącleci. Koty są z nami jeszcze od czasów starożytności. Były otaczane wielką czcią w państwie Faraonów, natomiast w Europie od średniowiecza często posądzano je o konszachty z diabłem i czary. Dzisiaj koty to jedne z ulubionych zwierząt domowych, zwłaszcza małych dziewczynek. Jeśli więc chcemy sprawić frajdę naszej córce, sprawdźmy, czy w naszej okolicy są podkarpackie hodowlane kocięta na sprzedaż. Decydując się na zwierzęta z hodowli mamy gwarancję czystości rasowej, mamy wgląd w rodowód oraz linię hodowlaną. Kocięta są zadbane, wypielęgnowane, dobrze odżywione, zdrowe. Wiemy zatem, kogo wprowadzamy pod nasz dach. Pomimo tego, że koty to samotniki, czasami lubią zabawy i dają się podrapać za uszkiem. A jeśli zaskarbimy sobie ich przychylność, w długie zimowe wieczory ogrzeją nam kolana i zaczną mruczeć kołysanki.

Kiedy szukamy dla siebie psa, nie warto kierować się panującą modą. Za to bardzo dobrym pomysłem jest dobieranie się według cech osobowości, ponieważ psy również mają własny charakter, a niektóre cechy są wspólne dla całej rasy. Jeśli lubimy aktywny tryb życia, jesteśmy radosnymi, ale i opiekuńczymi ludźmi, na pewno dobrze będzie nam się żyło ze springer spanielem. Psy teraz rasy służyły kiedyś ludziom podczas polowań, są więc posłuszne i wierne. Jeżeli zależy nam na psie z rodowodem, hodowla springer spaniel angielski to będzie właściwe miejsce, gdzie można kupić szczeniaka. Psy z hodowli są zadbane, wypielęgnowane, odpowiednio odżywione. Posiadają udokumentowany rodowód, możemy poznać jego linię hodowlaną oraz rodziców. Mamy pewność, że piesek będzie nam odpowiadał pod każdym względem. Warto pamiętać, że od niedawna każdy pies używany do hodowli musi posiadać certyfikat DNA. Dzięki temu mamy rozległą wiedzę na jego temat. To ułatwia podjęcie decyzji o zakupie.

image Mogłoby się wydawać, że dżdżownice to stworzenia, które nie wymagają specjalnego traktowania, ale ich hodowla nie jest taką oczywistą sprawą. Nie wystarczy wyrzucić je na ziemię i czekać, aż się rozmnożą. Dżdżownice są bardzo pożyteczne w ogrodnictwie. Poszukując pożywienia, drążą one w glebie mnóstwo korytarzyków, napowietrzając ją. Są też cenne z innego powodu. Przetrawioną materię wydalają w postaci niezwykle cennego, pełnego minerałów biohumusu. Jest to ceniony w ogrodnictwie nawóz. Dlatego hodowla dżdżownic kalifornijskich może być dochodowym zajęciem. Aby tak właśnie było, musimy pamiętać o kilku sprawach. Ważne jest, aby skrzynię z dżdżownicami ustawić w takim miejscu, by nie padły one ofiarą innych zwierząt. Należy pilnować temperatury oraz odpowiedniego nawodnienia. Jeśli wody będzie za dużo, dżdżownice utopią się. Dla utrzymywania odpowiedniej wilgotności można nakryć pojemnik z dżdżownicami przepuszczającym powietrze materiałem. Dżdżownice karmimy odpadkami z kuchni, ale pamiętajmy, że nie należy dawać im mięsa, tłuszczu oraz nabiału.

image Najczęściej hodowla psów zaczyna się od wielkiej miłości do psów. Potem, gdy już jakaś konkretne rasa zawładnie naszym serce w szczególny sposób pojawia się w głowie taka myśl, by otworzyć hodowlę tych psów. Wymaga to dużo pracy oraz zaangażowania, ale daje potem mnóstwo satysfakcji. Zanim przystąpimy do rejestracji hodowli w Urzędzie Skarbowym, spotkajmy się z innymi hodowcami, którzy podzielą się z nami swoim doświadczeniem. Takie rozmowy są bezcenne, ponieważ możemy uczyć się na cudzych błędach i nasza hodowla psów wystartuje z impetem. Znajdźmy dobrego weterynarza, z którym będziemy w stałym kontakcie. Jeśli wybór rasy jest już przesądzony, zainteresujmy się prawnymi aspektami takiej działalności. Kolejny krok to zorganizowanie odpowiedniego miejsca dla naszych piesków. W zależności od wielkości zwierzęcia, musi ono mieć odpowiednio dużo miejsca do spania oraz zabawy. Zadbajmy o zbilansowaną dietę, zwłaszcza dla suk w trakcie ciąży i karmienia szczeniąt. Im więcej serca i troski włożymy w opiekę nad zwierzętami, tym lepsze osiągniemy rezultaty w hodowli.

Hodowla psów to nie jest tylko sposób na zarabianie pieniędzy. Jeśli bowiem nie włożymy w tę działalność mnóstwo swojego serca oraz czasu i zaangażowania, to psy, które będziemy hodować, po prostu nie będą szczęśliwe i wszyscy to odczują. Zanim otworzymy hodowlę psów, zastanówmy się, jaka rasa jest nam najbliższa? Spróbujmy dopasować swój charakter, do usposobienia konkretnej rasy. Jeśli jesteśmy aktywni, czuli, wrażliwi i czujni, to idealnym psem dla nas może się okazać springer spaniel angielski hodowle. Jest to pies z rodziny wyżłowatych, wykorzystywany niegdyś na polowaniach do płoszenia zwierzyny oraz do aportowania. Jest przodkiem prawie wszystkich spanieli. Lubi aktywność na świeżym powietrzu, jest dobrym kompanem, a odpowiednio ułożony- jest posłuszny i wierny. Toleruje również dzieci, a wobec obcych zachowuje rezerwę. Hodowla tej rasy na pewno przyniesie zyski, ponieważ jej przedstawiciele są lubiani i chętnie wybierani na towarzyszów życia i rodziny.

Przed założeniem hodowli psów, należy dokładnie przemyśleć kwestię odpowiedniej rasy. Warto zdać sobie sprawę z tego, że taka działalność łączy się z ogromną pracą oraz nakładami czasowymi. Jeśli już poświęcimy się temu zajęciu całkowicie, najlepiej jeśli zrobimy to z miłości do psów. Popularne Biszony to wyjątkowa rasa, zaliczana do grupy psów towarzyskich. Charakteryzują się niewielkim rozmiarem oraz burzą skręconej sierści. Z usposobienia są wesołe, zadziorne, wrażliwe i czułe. Z tego powodu są to idealne psy rodzinne. Hodowla Bichon Frise musi zapewniać tym słodkim czworonogom wszelkie wygody, ponieważ wymagają one dużo czułości oraz oddania. W zamian za to odwdzięczają się cudownym usposobieniem, łagodnością i urokiem osobistym. Dla tego typu ras świetnie sprawdzają się niewielkie hodowle domowe, w których pieski czują się kochane. Mają też zapewnioną lepsza opiekę oraz dokładniejszą pielęgnację. Są także lepiej dobierane pod kątem rodowodu i linii hodowlanych.

image Wielu ludzi kojarzy hodowlę psów tylko i wyłącznie z okazją to szybkiego i łatwego zarobku. Jakże błędne jest to myślenie! Aby zostać dobrym hodowcą, należy przede wszystkim kochać zwierzęta. Decydując się na tego typu działalność, należy odpowiedzieć sobie na wiele ważnych pytań. Przede wszystkim: dlaczego chcemy hodować psy? Jeśli motywują nas tylko pieniądze, to lepiej dać sobie z tym spokój. Taka hodowla nie przyniesie nam żadnej satysfakcji, a po czasie, jej dochodowość również zacznie spadać. Psom należy się szacunek oraz najlepsza opieka. Trzeba spełnić wiele warunków, zanim zaczniemy hodować je u siebie. Koniecznie trzeba zapoznać się z aspektami prawnymi. Najlepiej znaleźć osobę, która już prowadzi taką hodowlę i skorzystać z jej doświadczenia w tym temacie. To pozwoli uniknąć nam wielu błędnych decyzji już na początku działalności. Warto zainteresować się stowarzyszeniami kynologicznymi, które poprowadzą nas w temacie hodowli, pomogą załatwić formalnością i zaoferują wsparcie w trudnych chwilach.

Pawie indyjskie łudząco przypominają chodzące wachlarze. Kiedy tylko na choryzoncie pojawie się samica, paw z ochotą rozpościera sobie za głową aureolę z pięknych piór ogona. Tak niezwykłą urodę paw zwdzięcza złudzeniu optycznemu. Barwy, które widzi ludzkie oko nie mają nic wspólnego z pigmentami znajującymi się w piórach pawia, są jedynie grą świateł. Jeśli zmienimy pawie pióro okaże się ono zwyczajnie czarne przez melaninę, której paw zwdzięcza ciemną karnację. Na piórach pod mikroskopem można wyróżnić płyteczki pełniące funkcję malutkich pryzmatów, które fizyk nazwałby siatką dyfrakcyjną. W zależności od wielkości i ustawienia płytek odbijają one promienie słoneczne o różnej długości fali. Dlatego upierzenie ptaka zmienia się w raz z miejscem i oświtleniem. Barwny ogon służy pawiowi oczywiście do uwodzenia samiczek. Jaskrawe upierzenie ma świadczyć o świetnym stanie zdrowia właściciela. Np. zaatakowany przez pasożyty samiec nie ma już ogona w tak pięknych kolorach i nie potrafi zachować tak szerokiej palety barw. Samice bardzo dobrze rozpoznaja ten sygnał. Dlatego włąsnie u pawi opłaca się być pięknym, zdrowym i bogatym w kolory.

Bulterier jest powszechnie uważany za jednego z najgroźniejszych psów. Pochodzi on z rodziny terierów i zaklasyfikowano go do typu bull. Pies te to terminator w śród psów ponieważ jest bardzo szybki, ma bardzo rozbudowaną muskulaturę i masakrycznie silny zgryz. Pies ten został sztucznie wyhodowany na potrzeby walk psów. BY powstał bulterier skrzyżowano Buldoga Amerykańskiego z Białym Terierem Angielskim. Psy te mają głęboko osadzone oczy i uszy dlatego bardzo trudno je zranić, tym zyskały sobie poparcie u handlarzy psów na potrzeby walk. Bulterier ma geny innych psów takich jak: dalmatyńczyków, pointerów i chartów angielskich. Jest to pies średniej wielkości ważący 20-30kg i mieżący od 46-56cm. Ma także silną sylwetkę bardzo proporcjonalne narządy do swojego wyglądu. Jego głowa ma bardzo charakterystyczny jajowaty kształt dlatego nie można go pomylić z żadną inną rasą. Kiedy zakazano walk psów ludzie zaczęli szkolić te psy jako obronne i rodzinne. Pod koniec XXw. Zbadano także, że rasa białej maści jest głucha i wtedy zaczęto rozmnażać także inne rasy innych kolorów.

Nietoperze są jedynymi ssakami, które mogą aktywnie latać. Z uwagi na to, że błona lotna jest całkowicie nieprzepuszczalna dla powietrza, ich lot różnie się zasadniczo od lotu ptaków. Nietoperze są również jedynymi ssakami, u których stawy kolanowe zginają się do tyłu. Jest to niezbędne przystosowanie, by móc wylądować i zwisać głową w dół. Celowi temu służy również skierowanie palców nóg do tyłu a nie ku przodowi. Uzębienie jest zróżnicowane i składa się z ostrych szpiczastych zębów, szczególnie uderzająca jest budowa nosa i uszu zwłaszcza u podkowcowatych. Podkowcowatych nich bowiem nos służy do precyzyjnego wysyłania nos a uszy do odbierania ultradźwięków, emitowanych w postaci pisków. W ten sposób nietoperze badają przestrzeń, przecinają torem lotu, by móc nawet w całkowitej ciemności ominąć przeszkody. Lecz przede wszystkim po to by dobrze namierzyć ofiarę. Każdy gatunek nietoperzy wyspecjalizował w sobie inny rodzaj echolokacji. W związku z czym różnią się od siebie budową uszu.

Królowa Matka, która zdobyła już tyle plemników, że wystarczy jej na całe życie miękko ląduje na ziemię i odrywa sobie niepotrzebne juz skrzydełka. Potem w zależności od tradycji, albo od razu zabiera się do kopania norki, albo odbywa wędrówkę w poszukiwaniu dogodnego miejsca na nowy dom. Na końcu długiego tunelu powstaje pierwsza budowla nowego mrówczego państwa. Przez kilka tygodni królowa pracuje w pocie czoła. Najpierw wije podziemne gniazdko, a gdy złoży pierwsze jaja krząta się przy nich na zmianę ogrzewając je i wietrząc, przenosząc z miejsca na miejsce. Gdy z jaj wyklują się tłuste beznogie larwy przestaje jeść, karmi swoje pierwsze dzieci słodką rosą. Jako samotna matka Królowa nie może liczyć na niczyją pomoc. Młode mrówki Atta zabierają ze starego mrowiska jeszcze kawałek grzybni by móc rozpocząć hodowlę na własną rękę. Grzyby zasadzone przed złożeniem jaj zapewnią gotowy pokarm dla larw. W nowym królestwie mrówek nie ma samców. Królowa matka sama może decydować o płci swoich dzieci. Z jaj zapłodnionych rodzą się samicę a z niezapłodnionych samce. Królowa przechowuje plemniki w odwłoku, które budzą się natychmiast po uwolnieniu. W początkach nowego państwa Królowa zapładnia wszystkie jaja. Aby mieć pewność, że córki nie będą zagrożeniem dla jej pozycji w królestwie wytwarza specjalną substancję chemiczną, która nie dopuszcza do pełnego rozwoju larw. Królowa przyznaje, więc też role społeczne swoim dzieciom. Małe mrówki pozbawione skrzydeł i narządów rodnych mogą być tylko robotnicami. W ciągu kilku dni po przepoczwarzeniu się pierwszych córek Królowa zmienia się z troskliwej matki w maszynkę do rodzenia dzieci. Nie musi się już troszczyć ani o pokarm ani o higienę, wszystko robią za nią córki – robotnice.

Samiec czy samiczka żyjące w pojedynkę łatwiej dają się oswoić. Samotne ptaki są odpowiednie dla osób dłużej przebywających w domu. Nimfa nie znosi samotności. To bardzo towarzyski ptak potrzebujący uwagi i pieszczot. Pozostawiona sama sobie może zapaść nawet na choroby psychiczne odbijające się w zachowaniu. Niektóre poradniki dla hodowców nimf zalecają dzienne minimum zabawy z ptakiem. Jest to minimum godzina dziennie. Nimfa lubi się tulić do właściciela, podsuwać łebek do głaskania. Jest szczęśliwy, gdy pozwalamy mu choćby siedzieć na ramieniu. Czas z nią nie jest więc nudny. Kupując parkę, samca i samiczkę, z myślą o rozmnażaniu, należy liczyć się z tym, że te ptaki zajęte będą sobą i oswojenie ich zajmie więcej czasu, a nawet będzie to niemożliwe. Dwie papugi nie potrzebują obecności człowieka, zajęte sobą i mające dużą klatkę, szybko doprowadzą do wylęgu młodych. Najszybciej można oswoić samiczkę, choć chętniej kupowany jest samczyk, z racji bardziej kolorowego ubarwienia.

Golden Retriever jest to pies z rodziny aportujących, szczególnie ulubiony u nas w Polsce i w Wielkiej Brytanii. Pies ten jest doskonałym przewodnikiem dla osób niewidomych i kalekich. Golden ma mnóstwo wdzięku i elegancji. Pierwsza teoria na pochodzenie tej rasy to skrzyżowanie dwóch żółtych owczarków a druga to wyhodowanie przez hrabiego w Chichester w 1864r. żółtego psa którego rodzice byli nie wiadomego pochodzenia. Hodowla guldenów była przyhamowana przez II wojnę światową lecz tuż po jej zakończeniu odnotowano znaczny wzrost popytu na ten gatunek. W USA odbiegli od wyglądu psa europejskiego i wychowali swoją rasę goldena szczuplejsza i lżejszą wyłącznie o złotej maści. Pies ten osiąga wysokość 50-60cm i wazy 26-34 kilogramy. Golden ma bardzo mocna budowę ale też ładnie wygląda. Włosy ma proste które lekko falują lecz nigdy się nie skręcają na różnych partiach ciała mają one różną długość. Jest to pies rodzinny, łagodny i ma bardzo zrównoważoną psychikę. Pies ten nie lubi dominować i jest łatwy do wychowania. Lubi zabawy z dziećmi.

Aportowanie polega na przynoszeniu danej rzeczy. Aport polega na tym, że pan rzuca na dużą odległość jakiś przedmiot a zdaniem psa jest jego przyniesienie i oddanie. Ta ostania czynność jest dla psa trudna, ponieważ nie chce oddać jej tylko się bawić. Aby pas nauczyć aportowania trzeba czynność tą ćwiczyć już od najmłodszych jego lat, najlepiej od szczeniaka. Pies poprzez naukę aportowania uczy się posłuszeństwa i komend. Do aportowania można posłużyć się przeróżnymi materiałami od piłek po frizbi. Frizbi to rodzaj plastikowego talerza o płaskim kształcie. Talerz ten jest lekki, dlatego znakomicie unosi się w powietrzu i daleko leci. Pies po tego typu zabawach jest wybiegany i nie szaleje już w domu lub ogrodzeniu. Kontakt z psem jest niezwykle ważny, dzięki niemu pies wie, kto jest właścicielem i kogo ma słuchać. Elementy do rzucania dla psa można kupić w każdym markecie oraz sklepie zoologicznym. Oczywiście są rasy, które łatwiej się szkoli te, które na naukę są oporne jak jamniki.

Jamnik to pies pochodzący z Niemiec gdzie był używany jako piec myśliwski i polował na lisy, borsuki i króliki. Niewielkie rozmiary tego psa dały mu możliwość ścigania psa także w norach zwierzęcia które gonił. Aktualnie wyróżnia się 9 odmian jamników każda odmiana różni się od siebie tylko wielkością, wagą lub sierścią. Jamnik jest bardzo niski mierzy do około 25cm, i waży 3-9 kg. Głowa jamnika jest wydłużona tak jak tułów. Pies ten ma zgryz nożycowy lub cęgowy, oczy są umieszczone po bokach wąskiej głowy. Pies ten jest niezwykle szybki i umięśniony jego wydłużona postawa pozwala mu wejść nawet do bardzo wąskiej nory. Pies ten ma gęstą krótką sierść która pokrywa dokładnie całe ciało i przylega do skóry. Jamniki są bardzo uparte nie znoszą rozkazów i nie bardzo często nie podporządkowują się nim. Jamniki często same wiedzą lepiej co mają zrobić i żadne rozkazy tego nie zmienią. Jamnik to doskonały kompan na długie spacery. Pies ten bardzo nie lubi być sam. Pies ten jest doskonały dla małych dzieci ponieważ nie jest on agresywny i zawsze lubi się bawić.

Chihuahua jest to bardzo mały piesek, został on uznany za najmniejszego psa świata. Są dwie odmiany tych piesków długo i krótko włose. Psy te pochodzą z pewnością z Meksyku tak samo jak jego nazwa. Ich historia sięga aż to czasów starożytnych ponieważ naukowcy sądzą, że psy te wyhodowali Majowie lub Asceci lecz do końca nie wiadomo. Sylwetkę tego psa można wpisać w kwadrat. Chihuahua dorasta do wysokości 25cm i wazy nie cały kilogram!!! Uszy ma duże i sterczące, oczy także są duże i okrągłe a ogon długi i uniesiony wysoko nad tułowiem. Sierść jest różna zależnie od odmiany może być długa miękka i lśniąca lub krótka i przyległa. Odmiana krótko i długo włosa różni się od siebie tylko długością sierści, po za tym wszystko jest identyczne i nie ma żadnych innych różnic. Ten pies mimo swych małych rozmiarów jest bardzo zaczepny nazywany jest potocznie psem zaczepno-obronnym, dlatego właściciel powinien unikać jego kontaktów z większymi od niego psami. Pies ten potrafi się niezwykle przywiązać do człowieka, nie lubi samotności jeśli zostawimy go samego może sprawić nam wiele kłopotów.

Niezauważenie w porę objawów chorobowych u nimfy może zniweczyć szanse na wyleczenie. Pierwszym widocznym znakiem, że dzieje się coś niedobrego z ptakiem jest wygląd odchodów. Zmiana konsystencji, koloru w połączeniu z ogólnym osłabieniem ptaka i utrata apetytu jest sygnałem alarmowym. Nimfa jest bardzo chora i potrzebuje fachowej pomocy. O weterynarza specjalizującego się w chorobach ptaków jest niestety trudno. Nimfy, tak jak i inne ptaki atakowane są przez pasożyty. Świerzbowce są uciążliwe do zwalczenia a bardzo dokuczliwe dla ptaków. Atakują odsłonięte części ciała: okolice dzioba, nóg. Nieleczone mogą doprowadzić do bakteryjnego zakażenia krwi, kruchości dzioba i nóg. Ptak może ulec zatruciu metalami ciężkimi dziobiąc przedmioty pokryte np. niklem. Nie należy pozwalać na zabawę ptakowi bez nadzoru, nigdy nie wiadomo co chwyci jego ostry dziób. Ptasich chorób jest bardzo dużo. Hodując nimfę należy mieć wiedzę o wszystkich zagrożeniach.

Chart polski jest to pies myśliwski należący do grupy hart. Istnienie tego psa udokumentowano już w XIVw. Pies ten używany był głównie do polowań na ptactwo i był ulubieńcem polskich myśliwych. Jako, że po II wojnie światowej zabroniono polowań z tym psem i zarządzono jego likwidację ten gatunek w Polsce powoli wymierał, tylko niezwykli fanatycy utrzymali go przy życiu i teraz go odnawiają. Chart polski jest najsilniejszym, najszybszym i najbardziej wytrwały z wszystkich Chartow jest także najwyższą z polskich ras. Jego wygląd nie jest zbytnio urozmaicony jest to smukły pies o wąskim pysku z krótką przylegającą sierścią. Charty są bardzo różnego koloru praktycznie wszystkie dopuszczalne. Pies ten jest samo wystarczalny potrafi sam sobie dać rade w terenie a w stosunku do innych psów jest dominujący. Ten rodzaj Charta do prawidłowego rozwoju potrzebuje codziennej odpowiedniej dawki ruchu dlatego jest odpowiednim psem dla ludzi ćwiczących różne sporty. Pies ten zaimponował myśliwym w polowaniach na Dropie ponieważ liczyła się tam nie zwykła szybkość.

Jedno mrowisko jest zamieszkiwane zazwyczaj przez kilkaset tysięcy obywateli, wiernych zawsze Królowej Matce. Nie zawsze jednak w mrowisku jest tylko jedna królowa. W niektórych gniazdach jest ich kilka, kilkadziesiąt a nawet kilkaset. Mrówcza królowa niestety nie wiedzie królewskiego życia. Mimo że to właśnie ona daje życie całemu mrówczemu państwu musi się liczyć głosem większości. We wszystkich Mrówkolandiach istnieje reguła – im mniej królowych, tym większym szacunkiem są one darzone. Najbardziej szanowana jest Królowa mająca swój tytuł na wyłączność. Królowa do swojej odpowiedzialnej roli przygotowuje się juz od niemowlęctwa. Już w stadium larwalnym ma specjalne względy – otrzymuje specjalny pokarm lepszy od innych larw. To właśnie ta dieta sprawia, że pewnego dnia niemrawa larwa przerodzi się w piękną, dużą uskrzydloną mrówkę. I choćby czuła się świetnie w swoim mrowisku będzie musiała je opuścić tuż po osiągnięciu dojrzałości płciowej. Młode królowe są wtedy bezlitośnie wypychane na zewnątrz mrowiska. Razem z nimi wychodzą z ukrycia uskrzydleni młodzieńcy. Samce żyją tylko kilka dni i mają tylko jeden cel: przekazać swoje geny następnym pokoleniom. Ponieważ samców jest o wiele więcej niż samic, zdarza się, że jednak dziewczyna ma 6 czy 7 adoratorów.

Jest on gatunkiem z rodziny mroczkowatych. Długość głowy i tułowia wynosi od 4 do 6 centymetrów. Natomiast długość ogona wynosi 4-5 centymetrów. Masa jego ciała wynosi około 6-8 gram. Jest to nietoperz średniej wielkości, uszy ma krótkie i szerokie, stykające się wewnętrznymi brzegami. Strona grzbietowa bardzo ciemna, brzuszna jaśniejsza. Ciało smukłe, pyski szeroki, krotki. Koziołek szeroki, trójkątny z ostrym katem wierzchołkowym. Koniec ogona wystaje z błony ogonowej. Uwielbia tereny leśne, górzyste lecz także pojawia się na nizinach. Jest odporny na niskie temperatury w jaskini trzyma się blisko wejść, gdzie jest zimniej, śpi uwieszony stropu. Poluje już wcześnie wieczorem. Jest dość często spotykany w Polsce. Nie trudno go wypatrzyć każdego wieczoru. Często zbliża się do wsi i miast i tam lata nad głowami ludzi. Podobny do niego jest podkasaniec oraz karliki. W rozrodzie samica rodzi jedno młode na rok. Bardzo rzadko zdarzają się bliźnięta. Jest on dość płochliwy, lata szybko i zwinnie.

Zasięg, w jakim mieszka kuna domowa obejmuje cały nasz kraj, jednakże jest dość rzadka. Jak sama nazwa mówi kuna domowa zamieszkuje bardzo blisko zabudowań człowieka, można ją zauważyć na wsiach w miastach, w których to zamieszkują stodoły, strychy, opuszczone ruiny jakiś zabudowań, oraz jak najbardziej lasach, mieszkają także w składowiskach drewna kamieni, gruzu, chrustu, dziuplach dużych drzew itd. Wyjątkowo można ją spotkać w dzień, żeruje i wychodzi na łowy głównie podczas nocy, jako główny składnik jej jedzenia stanowią owady, żaby, szczury, myszy, polne gryzonie, a także ptaki i jaja ptaków. Jedzą również różnego rodzaju owoce, którymi odżywia się wtedy, gdy jest ich wszędzie najwięcej, czyli w okresie letnim i jesieni. Wyrządza krzywdy w gospodarstwach domowych zakradając się do chlewów i obór, wykradając z nich, kurczaki, kury itd. Jej ciąża trwa podobnie jak u kuny leśnej od ośmiu do dziewięciu miesięcy, jednak rodzi od pięciu do ośmiu młodych. I swoje oczy otwierają tydzień wcześniej, czyli w szóstym tygodniu po narodzinach.

Mycie polega na działaniu na psa wodą z dodatkiem środków chemicznych. Mycie polega na działaniu na psa wodą z dodatkiem środków chemicznych. Mycie jako zabieg kosmetyczny powinno być przeprowadzane, co najmniej raz w tygodniu. Myje się najczęściej pieski małe. Psy zazwyczaj nie lubią kontaktu z wodą dlatego niechętnie poddają się temu zabiegowi. Aby umyć psa należy przygotować się odpowiednio czyli uszykować miskę w której pies będzie myty oczywiście jeśli jest małych wymiarów, psy duże myjemy pod bieżącą wodą. Do miski należy nalać letniej wody i rozpuścić w niej szampon dla psów. Mycie ma na celu oczyszczenie sierści z zabrudzenia oraz pcheł. Szampon dla psów jest substancją chemiczna dlatego należy stosować ochronnie na ręce rękawice gumowe. Mycie wpływa na to ze sierść jest czysta i lśniąca. Po umyciu psa należy go wysuszyć kawałkiem materiału po to aby nie uległ on zabrudzeniu. Psy suszą się naturalnie poprzez strzepywanie wody z sierści. Mycie powinna przeprowadzać zawsze osoba starsza ponieważ psy zazwyczaj wyrywają się nie chcą być zamoczone w wodzie.

Nazwa podkowcowate pochodzi od charakterystycznego kształtu narośli na nosie, przypominającej końską podkówkę. W jej środku znajduje się częściowo oddzielające nozdrza siodło zakończone grzbietem a ponad nozdrzami tzw. lancet. Uszy pozbawione Sa koziołka. Ogon jest krótki i w całości objęty błoną ogonową. W spoczynku wiszą głową w dół otulając się skrzydłami ogon opada do tyłu. Dzięki temu znacznie łatwiej mogą utrzymać temperaturę ciała i nie przemoknąć w czasie deszczu. Rzadko poruszają się na piechotę. Podkowcowate zimują w dużych koloniach w jaskiniach. Ultradźwięki wydają przez nos przy zamkniętym pysku, ich system echolokacyjny jest najwyżej rozwiniętym w świecie zwierząt systemem tego typu. Jednym z przedstawicieli tego gatunku jest podkowiec mały który występuje na południu Polski. Żyje w jasnych lasach na terenach uprawnych, kryje się w niedużych tunelach i dziuplach. Na łowy wylatuje w późnych godzinach nocnych i przed brzaskiem kryje się w dziupli. Żywi się chrząszczami, muchami, ćmami i pająkami.

Papugi są jednymi z najbardziej inteligentnych ptaków. Z powodzeniem uczą się powtarzać kilka słów, gwizdać prostą melodię. Papugi uczą się poprzez naśladownictwo, dlatego powiedzenie „papugować” oznacza właśnie tą cechę. Papuga widząc właściciela wertującego kartki książki, może sama te kartki przekładać swoim dziobem. Moja papuga-nimfa uwielbiała obierać ze mną ziemniaki. Zabierała mi obierkę i wrzucała do kosza. Podobnie z szafą. Jako kobieta, często w niej przesiadywała, jeśli nie domknęłam drzwi i wyrzucała moje ubrania wrzeszcząc. Jakby mówiła „nie mam co na siebie włożyć!” Czyżby podpatrzyła moje zachowanie? Nimfy bardzo łatwo się oswajają i silnie przywiązują do wybranej w rodzinie osoby. Pozostali domownicy są tolerowani. To bardzo bystre ptaki. Szybko zapamiętują twarze i głosy ludzi mieszkających razem z nią, krzycząc na obcych. Są odważne. Nie boja się psów, a często nawet je atakują. Niestety, są również bardzo uparte.

Cecha rozpoznawcza mroczkowatych jest zwykle brak narośli na nosie. Uszy z koziołkiem. Ogon jest całkowicie objęty błona ogonową lub nieznacznie z niej wystaje. Uszy są dłuższe i szersze. W czasie snu zimowego nietoperze te śpią zwisając swobodnie w dół. Nie otulają się błonami lotnymi i błona ogonową. Ultradźwięki wydawane Sa przez pysk, mroczkowate występują na całej kuli ziemskiej i Sa najbogatsza w gatunki rodzina nietoperzy. W europie występuje 8 gatunków z tej rodziny. Zupełnie dobrze biegają. Sa one bardzo zróżnicowane pod względem rozmiarów i masy ciała. Często Sa różnorodne również w ubarwieniu i niekiedy Sa trudne do oznaczenia. W czasie snu zimowego tracą 23 procent masy ciała. Używają tych samych kwater zimowych i miejsc do snu przez całe dziesięciolecia. W ciągu roku zmieniają miejsca noclegu wewnątrz jaskini lub domostwa względnie przenoszą się do odległych noclegowych kwater. Te zmiany odbywają się w stałej kolejności. Można do tej rodziny zaliczyć na przykład nocka rudego, nocka długopalcego, mopka, karlika i inne.

Występuje głównie na terenach północy, wschodu, oraz południowego wschodu Polski, jednakże pojedyncze sztuki można spotkać na terenach całego naszego kraju. Po wojnie pojawiały się one również na terenach Polski zachodniej jednak tam zostały one bardzo szybko wytępione. Jest również hipoteza, że niektóre odmiany wilków to zdziczałe owczarki niemieckie, jednak bardzo łatwo można wilka odróżnić od takiego owczarka, ponieważ wilk nigdy nie nosi podniesionego ogona do góry.Występowanie wilków obejmuje tereny bardzo zagęszczone i zakrzewione, duże lasy a także tereny bagienne. Maja swoje wyznaczone terytoria, inaczej mówiąc swoje rewiry do których nie zostają dopuszczone inne wilki. Ich legowisko jest bardzo wygodne złożone mchów i trawy. Wilki żyją w okresie wiosennym pojedynczo lub parami, natomiast latem rodzinami, ponieważ przebywają z małymi a w okresie zimowym w dużych stadach, które najczęściej dowodzone są przez samice. Ich łowy trwają całymi nocami i potrafią nawet wędrować do stu sześćdziesięciu kilometrów na godzinę.

Atmosferę tworzy przezroczyste powietrze, ale niebo często wydaje się nam błękitne, mimo że nie ma w nim żadnego niebieskiego pigmentu. Zawdzięczamy to zjawisku załamania się światła, na które najbardziej podatna jest fala koloru niebieskiego. Ale już kiedy w powietrzu pojawiają się duże cząsteczki, np. para wodna, płatki śniegu, to dyfrakcji (rozproszeniu) ulegają wszystkie kolory, dając wrażenie, że niebo jest białe lub szare zamglone. Z tego właśnie powodu chmury wydają się oku ludzkiemu białe. Tak samo dzieje się w przypadku zwierząt mających biełe ubarwienie. Nie mają one żadnych białych pigmentów w skórze. Np. włoski niedźwiedzi polarnych zawierają małe bąbelki powietrza, żeby było mu cieplej podczas pływania w lodowatych wodach. Te same pęcherzyki rozpraszają światło, a mnóstwo przeźroczystych włosków daje wrażenie białej sierści. Kiedy nadchodzi zima większość zwierząt żyjących w klimatach, w których pojawia się śnieg zmienia ubarwienie. Tak samo robi pardwa białosterna. Nie dość, że staje się biała to zmienia piórka na dłuższe, by lepiej ją ogrzewały. Brązy i szarości zamienia na śnieżną biel. Dba ona jednak również o to, by oddać strukturę białego puchu.Pomiędzy płatkami śniegu uwięzione są bąbelki powietrza, tak samo promyki piór pardwy zawierają powietrze, dzięki czemu ułożenie piór przypomina strukturę śniegu, a przy okazji jest izolacją i nie dopuszcza zimnego powietrza do skóry ptaka.

Zasięg jenotów rozszerza się pod samą Azję Wschodnią. Jest bardzo wartościowy, ponieważ z jego futerka można robić różnego rodzaju wyroby; czapki, szale, futra, występował na Ukrainie Białorusi oraz Litwie. Do naszego kraju trafił dość niedawno, bo w roku 1955 skąd zaczął przedostawać się w głąb Europy zachodniej a także na południe. W Polsce, można go spotkać niemalże wszędzie jednak największa liczba tych zwierząt występuje na terenach Polski północno – wschodniej. Przebywa najczęściej na terenach położonych blisko wody takim jak zakrzewienia, ale najczęściej zamieszkuje lasy. Rzadko kopie sam nory najczęściej wykorzystuje już wykopane nory lisów, lub borsuków, jednak gdy nie może sobie znaleźć odpowiedniego miejsca, jest w stanie zamieszkać sobie nawet w dziuplach nie wysoko położonych. Jego polowania odbywają się głównie nocą i poluje na pisklęta, gryzonie, jaja ptaków, ślimaki, stawonogi a także drobne kręgowce, zjada także różnego rodzaju rośliny. Samica jest w ciąży od 59 do 64 dni i poród odbywa się w kwietniu albo w maju.

Spacer jest to rodzaj czynności polegający na pokonywaniu jakiejś powierzchni. Spacery odbywają się zazwyczaj po południu lub wieczorami wszystko zależy od tego kiedy właściciel ma czas wolny. Spacer z psem polega na wolnym przechadzaniu się po danym terenie. Gdy ktoś mieszka w domku jednorodzinnym spacer odbywa się najczęściej po osiedlu w którym mieszka. Osoby zamieszkujące bloki na spacer z psem wybierają miasto oraz parki zieleni. Spacer jest bardzo ważny dla psa, jednak aby umiał odpowiednio spacerować należy go tego nauczyć od małego. Spacerowanie polega na tym że pies powinien iść przy nodze pana i nie wyrywać się ,co często robią małe psy. Psy duże na spacerze muszą mieć kaganiec czyli metalowe pręty na zęby po to aby nie pogryzły przypadkowych ludzi. Każdy pies bez względu na to czy jest mały czy też większy musi na spacerze nosić smycz czyli rodzaj paska który trzyma właściciel. Pasek ten chroni przed zbyt dużym oddalaniem się psa od pana. spacery trwaj około godziny.

Australijskie lasy rozbrzmiewają donośnym krzykiem papug od świtu do zmierzchu. Australia to ojczyzna nimf, które tam uważane są za niebywałe szkodniki upraw polowych. W naturze nie występują odmiany kolorowe, spotykane w sklepach zoologicznych. Większość nimf jest szara, nie wyróżniająca się z otoczenia. Nimfy żyją stadami, ale walki między nimi są rzadkością, nawet o samiczkę, czy dziuplę. To bardzo pokojowo do siebie usposobione ptaki. Świetnie przystosowały się do warunków panujących w Australii. Gromadzą się zwykle na obrzeżach lasów, otwartych przestrzeniach sawanny, rzadziej na pustynnych terenach. Przez długi czas potrafią obejść się bez wody, znajdując jej minimalne ilości w pożywieniu. W czasie pory deszczowej rozpoczynają okres godowy. Łączą się w pary i są sobie wierne przez bardzo długi czas. Ciekawostką jest to, że nimfy sporo wcześniej wyczuwają porę deszczową, a więc bogatą w pożywienie i zaczynają swoje gody.

Szczotkowanie jest to zabieg pielęgnacyjny. Szczotkowanie to inaczej czynność polegająca na czesaniu psa. Pies w całości pokryty jest sierścią. Może być ona kurtka lub długa, tą długa właśnie należy odpowiednio pielęgnować poprzez stosowanie szczotek. Każdemu pieskowi wychodzi sierść jest to naturalne zjawisko. Psy zmieniają sierść na okres letni i zimowy, czyli pozbywają się starej a w jej miejsce pojawia się nowa. Pozbywanie się sierści przez psy nazywane jest linieniem psów. Aby pomóc im w zmianie sierści należy je często przeczesywać specjalnymi szczotkami. Szczotki takie w budowie podobne są do tych używanych przez ludzi czyli posiadają uchwyt oraz ząbki, są one jednak dłuższe i mocniejsze, a to z tego względu ze sierść psa jest gęściejsza i często splątana. Przeczesywanie psów powinno odbywać się kilka razy w miesiącu. Dzięki tego typu czynności sierść jest piękna i lśniąca. Najczęściej przeczesywane są psy startujące w konkursach piękności, tam oprócz przeczesywania często ich sierść jest podpinana.

Karmienie to czynność polegająca na dawani porcji żywieniowej. Karmienie jest bardzo istotne. Dzięki niemu pies ma siłę do zabawy i poruszania się . pies powinien spożywać tak jak ludzie trzy posiłki dziennie. To jak duże one są zależy od wielkości psa. Psy duże potrzebują większej ilości pokarmu. Pokarm dla psów najczęściej można kupić w sklepie w formie puszki lub granulek. Każdy posiłek kupny zawiera mięso, galaret oraz substancje smakowe. Jego wada jest to że zawiera dużą ilość substancji utrwalających czyli sztucznych. Posiłki dla psa można kupować gotowe lub przygotowywać samodzielnie. Najczęściej gotowym własnoręcznie posiłkiem dla psa as kości i kasze. As one niezwykle zdrowe i syte. pies może również zjadać resztki z obiadów nie można jednak zapomnieć o tym, że nie wszystko nadaje się n. pokarm dla psa. Psy nie powinny zjadać warzyw ani owoców. Są to substancje których nie przyswajają. Psy w swojej diecie potrzebują bardziej bogatej w węglowodany diety. Każdy posiłek podawany jest w specjalnej misie.

W porównaniu z idealnie geometrycznym pszczelim ulem czy betonową fortecą termitów mrowisko sprawia wrażenie budowli chaotyczniej, nieuporządkowanej, wybudowanej bez planu. Wpływ środowiska i improwizacja podczas wznoszenia budowli sprawia, że nie ma dwóch takich samych mrowisk. Nawet, jeśli porównamy dwa kopce tego samego gatunku sąsiadujące ze sobą to układ korytarzy i komnat będzie zupełnie różny. Leśne rude mrówki budują swoje państwo pod i nad powierzchnią ziemi. Wielki kopiec usypany pozornie bezładnie z igliwia i resztek roślin jest tak naprawdę wielkim wieżowcem z około 20 pięter. Pod Wieżowcem rozciągają się klimatyzowane, wietrzone piwnice również składające się z około 20 pięter krętych korytarzy. Swoje gniazda Królowe zakładają w różnych miejscach, najczęściej jest to gleba, ale spotyka się też gniazda w martwych pniach drzew, w żywych drzewach, niektóre mrówki zakładają gniazd na gałęziach drzew i w pudełku ze sklejonych liści. Najmniej wymagające potrafią żyć w płytach chodnikowych czy ścianach budynków. Bywają też takie mrówki, które nie zakładają stałych osad. Na przykład słynne tropikalne mrówki koczujące, które całe życie spędzają na wędrówce. W miarę jak rośnie rodzina, stopniowo rozszerzają się granice państwa mrówek. Robotnice drążą coraz to nowe korytarze, tunele, budują inkubatory to nowego rodzeństwa, wielkie sale spotkań i malutkie sypialnie dla mrówek pracujących na powierzchni ziemi, a kiedy zmęczona, obładowana pożywieniem mrówka wróci z wyprawy w poszukiwaniu jedzenia ma gdzie zregenerować siły.

Zamieszkuje on w Polskich lasach, głównie, an terenach Tatr, Bieszczad a także Beskidach. Występuje w dużych kompleksach leśnych. Podczas swojego snu przebywa w wykrotach, rozpadlinach skalnych, natomiast zimę spędza w gawrach – specjalnych kotlinach, które to są wyłożone liśćmi lub mchem, aby zapewnić mu przyjemny i długi sen, który to trwa od grudnia do kwietnia, jednak jego sen jest niezbyt głęboki i może się przebudzić, więc należy zwrócić szczególną uwagę na jaskinie w okresie zimowym, aby przypadkowo nie rozbudzić takiego dużego misia, bo może to być bardzo niebezpieczne w skutkach. Prowadzą one aktywne życie nocne, jednak można go również spotkać w ciągu dnia. Jest on wszystkożerny jednak najbardziej smakuje mu miód jagody, grzyby, żołędzie itd.Ogólnie niedźwiedź brunatny nie atakuje ani człowieka ani ssaków, jedynie gdy broni młode i dzieje się mu krzywda, np, gdy się zrani. Ciąża niedźwiadków trwa siedem miesięcy, młode rodzą się w styczniu lub w lutym akurat w czasie trwania zimowego snu.

Rasa ta powstała około roku 1870 i służyła do pilnowania i zaganiania owiec. Podstawowa suka tej rasy wabiła się Klepe i pochodziła z Australii wydała linie potomstwa pracującego. Owczarek ten jest bardzo dobrze umięśnionym psem poruszający się długimi drobnymi krokami. Pies ten ma wrodzony instynkt do pracy, cechuje się też praktycznie nie wyczerpaną energią i inteligencją. Jest bardzo skłonny do współpracy i sumiennie wykonuje powierzoną mu prace. Pies ten jest głównie hodowany na potrzeby farmerów i używany do zaganiania zwierząt hodowlanych. Pies ten często pracował bez nadzoru farmerzy darzyli go niezwykłą wiernością. Owczarek bazował na wszystkich bodźcach czyli używał słuchu, uważnie obserwował i nasłuchiwał teren. Psy te są zwartej budowy sierść mają krótkowłosą i połyskliwą. Umaszczenie miały czarne lub brązowo podpalane. Moim zdaniem psy te były by niezłymi kompanami także do zabawy, ponieważ mają niezwykły temperament i energiczność. Szkoda, że skazano tego psa tylko do pracy.

Jak wszystkim nam wiadomo nietoperze posługują się echolokacją. Świadczy o tym między innymi kształt ich uszu zwłaszcza kształt wyrostka skórnego i pyska. Wszystkie europejskie nietoperze zapadają w sen zimowy. Czas jego trwania zależy od temperatury otoczenia. W ciepłe zimy sen może ograniczyć się tylko do paru tygodni. Nietoperze obejmują obecnie około 900 żyjących gatunków. Wyróżnia się dwa podrzędny. Wśród nietoperzy owadożernych są także takie gatunki roślinożerne odżywiające się owocami i pyłkiem, jak również rybożerne, a nawet takie które spijają krew po napięciu skory ofiary. W europie występują przedstawiciele 4 rodzin takie jak: bruzdonosowate, podkowcowate, mroczkowate, molosowate. Nasze nietoperze wybierają na miejsca schronienia zimowego spełniające określone warunki- pełna ochrona przed światłem i duże wahania temperatury oraz odpowiednio wysoka wilgotność powietrza by uniknąć wyschnięcia. W czasie snu zimowego ale także podczas spadków temperatury w okresie letnim ciepłota ich ciała znacznie się obniża.

Zanim kupimy nimfę, warto o niej zebrać wiadomości. Są to ptaki żyjące po kilkanaście lat, choć w warunkach domowych rzadko dożywają 6 lat. Wynika to głównie z nieumiejętnej opieki nad stworzeniem i brakiem weterynaryjnych placówek dla ptaków w większości miast polskich. Są to ptaki wymagające. Silnie przywiązują się do właściciela, a jego dłuższa nieobecność może spowodować chorobę, a nawet śmierć ptaszka. Są bardzo towarzyskie. Trzeba im poświęcać sporo czasu, pieszcząc, głaskając lub pozwalając siedzieć na swoim ramieniu. Nie mogą być non stop zamknięte. To duże ptaki i potrzebują większej dawki ruchu niż drobne papużki faliste. Nieodpowiednio dobrana klatka to katastrofa dla nimfy, która uwielbia ruch i zabawę. Okrucieństwem jest kupno egzotycznie wyglądającej papugi jako bibelotu, który się jedynie dokarmia i ogląda. To żywe i bardzo inteligentne stworzenie. Papug nie zaleca się alergikom. Ich wysuszone odchody są silnie alergizujące, podobnie jak pióra.

Lisa można spotkać wszędzie w obrębach naszego kraju, można go spotkać na polach, łąkach, lasach, nad zbiornikami wodnymi, terenach zagęszczonych o zalesionych, często także przebywa na terenach położonych blisko wszelkiego rodzaju zabudowaniach ludzkich, gdyż w ten sposób może bardzo szybko i sprawnie upolować jakaś kurę, kaczkę czy jakiekolwiek zwierze żyjące w naszych gospodarstwach. Przebywa w swoich norach jednak wykorzystuje także nory opuszczone, przez różne zwierzęta polne, które wcześniej są przez nie pożarte np. zające, króliki, borsuki. Mieszkają także w ścianach wąwozów, pod korzeniami starych drzew. Ich nory są bardzo głębokie gdyż sam lis jest też duży, gdyż ich długość sięga od sześćdziesięciu do dziewięćdziesięciu centymetrów. Gryzonie polne stanowią ich główny rodzaj pożywienia, poluje on także na owady, ryby, jaszczurki króliki, zające a nawet padlinę. Łapią kury w gospodarstwach rolniczych. Na jesień młode opuszczają rodziców i zaczynają żyć na własny rachunek.

Dokładnie przemyślany zakup nimfy zaprowadzi nas do sklepu zoologicznego. Nimfy tanie nie są. Należy się liczyć z wydatkiem ponad stu złotowym na same pierzaste stworzenie. Dodatkowe koszty to: odpowiednia klatka, karma, podłoże do klatki, zabawki, odżywki. Wydatek spory, ale sadzę, że wart zachodu. W sklepach zoologicznych w sprzedaży są nimfy jednokolorowe lub wielokolorowe. Bogactwo kolorowego upierzenia nimfy to wynik eksperymentów hodowlanych. W naturze są jedynie szare nimfy. Przy wyborze ptaka należy zwrócić uwagę na jego zachowywanie się w klatce. Osowiały ptak, z opuszczonymi lekko skrzydłami jest na pewno chory. Nastroszone pióra, osowiałe spojrzenie mętnych oczu tez świadczy o chorobie. Na połamane pazury i zwichrowane lotki nie powinny odstraszać od zakupu, są wynikiem transportu lub ciasnych klatek. Trudności napotkamy chcąc koniecznie kupić np. samczyka. U młodych nimf niezmiernie trudno jest rozpoznać, czy to samczyk czy samiczka.

Bieganie to czynność związana z pokonywaniem terenu w danym czasie. Bieganie jest zbliżone do spaceru ponieważ i w tym wypadku czynność wykonywana jest poza domem. Jednak różni je od siebie czas. Bieganie to szybkie pokonywanie przestrzeni w czasie. biega się głównie po to aby pokonać jakąś odległość. ludzie często czynność tą wykonują ze swoimi czworo nogami. Biegi uprawia się zazwyczaj w parkach lub na ścieżkach. biegani pozwala utrzymać kondycje zarówno pana jaki psa. Pies na bieganiu powinien być odpowiednio zabezpieczony. Pies biega bez smyczy czyli uwiązania dlatego też powinien mieć obowiązkowo kaganiec. Kaganiec to rodzaj metalowej obudowy zakładany po to aby pies nie mógł nikogo pogryźć. Zaletą biegów dla psa jest to ze nie jest na smyczy czyli może biegać tam gdzie chce, dodatkowo powoduje to że pies nie jest nadpobudliwy w domu i w ten sposób nie wyżywa się na sprzętach typu kanapa. Niestety tą dyscyplinę sportową uprawiają ze swoimi psami tylko nieliczni ludzie ze względu na bark czasu i chęci.

Bokser jest to pies należący do sekcji molosowatych w typie dogowatym. Pies ten jest bardzo energiczny i silny, Pies ten może być jak najbardziej psem rodzinnym ponieważ potrafi się bawić, jest wesoły i energiczny. Bokser ten nadaje się też na świetnego stróża lecz potrzebuje do tego dodatkowego szkolenia. Mieszanki bokserów z Amstaffami są bardzo popularne w Polsce lecz są one bardzo agresywne i niebezpieczne więc lepiej kupić tego psa z jakiejś renomowanej hodowli. Bokser wyglądem przypomina groźnego psa ma około 63cm wysokości i waży 25-33kg. Pies Ten jest bardzo umięśniony a jego sylwetka jest zbita. Bokser ma żuchwę wysuniętą ponad górną szczękę, nos czarny stosunkowo duży. Pies ten ma krótką, lśniącą sierść żółtą w różnych odcieniach lub czarną. Czystego pochodzenia boksery powinny być spokojne, pewne siebie, niekłopotliwe i niekonfliktowe. Dobrze wychowany bokser powinien być bardzo przywiązany do swojej rodziny. Psy te świetnie nadają się do szkoleń ponieważ są bardzo inteligentne.

Pochodzi z rodziny podkowcowatych. Długość głowy i tułowia od 5 do 8 centymetrów, ogona 4-4 centymetry. Masa ciała od 13 do 34 gram. Duży mocno zbudowany nietoperz, samica jest większa od samca. Ma duże uszy. Ubarwienie ciała jasnobrązowe. Siodło w podkowiastej narośli na nosie o kształcie skrzypiec, grzebień plaski. W Polsce można go rzadko spotkać. Zasiedla tereny otwarte z pasmami zakrzewień i zadrzewień a także widne lasy. Kryjówki letnie znajduje w jaskiniach, dziuplach, szczelinach skalnych i szparach. Na porodówki wybiera przede wszystkim obszerne strychy starych domów. W lecie jest dość ociężały. Trzyma się najchętniej brzegów rzek i jezior, jego lot jest niski ni przekracza wysokości 13 metrów. Nieporadnie porusza się po ziemi. Pierwsze osobniki wylatują około 30 minut po zachodzie słońca i latają cała noc. Nawet w chłodne noce jest aktywny. Specjalnie ukształtowane okolice nosa pozwalają mu na wydzielanie odpowiednio ukierunkowanej wiązki ultradźwięków niezależnie od ruchów pyska.

Komondor jest to jedna z ras psów która należy do psów pasterskich zaganiających i zaklasyfikowanych do psów pasterskich. Pies ten pochodzi z Węgier gdzie w 1910 roku zaczęto hodować tą rasę. Charakterystyczną cechą dla tej rasy jest sierść ponieważ jest poskręcana w sznurki wyglądające jak dredy. Sierść ta chroniła je przed bardzo zimnymi temperaturami lecz także przed gorącem. Młode szczeniaki gdy przychodzą na świat mają sierść podobną to sierści pudla, gdy osiągają 9 miesięcy sierść zaczyna się wydłużać tworząc płaty które właściciel musi porozdzielać na poszczególne sznury. Komondor w wieku 9-10 lat ma sierść sięgającą do ziemi. Pies ten jest bardzo trudny w wychowaniu ponieważ nie lubi podporządkowywać się rozkazom. Jako jeden z nielicznych nie ostrzega przed atakiem czyli nie warczy i nie szczeka. To doskonały stróż potrafi sumiennie wykonać powierzone mu zadanie, nie zastanawia się nad atakiem i jest wtedy bardzo energiczny. Pomimo swoich rozmiarów doskonale potrafi bawić się z dziećmi zachowuje się przy nich bardzo delikatnie i ostrożnie

Wąska ścieżka. Dwie mrówki pędzą przed siebie ilu sił. I nagle bum! – zderzenie. Jeśli obie mrówki są z jednego mrowiska, delikatnie dotykają się czułkami wymieniając zwroty grzecznościowe a po chwili znowu biegną do swoich zajęć. A tych mają mnóstwo: karmienie dzieci, sprzątanie i wietrzenie komnat, uzupełnienie zapasów, umocnienie korytarzy, a jeśli są to mrówki Atta czeka je jeszcze nawożenie grzybowego ogrodu. Wszystkie te zadania wymagają kwalifikacji i siły, często większej od możliwości jednego owada. Dlatego mrówki wysoko cenią sobie pracę w wyspecjalizowanych grupach. Mają wiele oddziałów do zadań specjalnych: sanitarne i medyczne, przedszkola, żłobki, oddziały remontowe, sprzątaczki i ogrodników, a nawet agencje ochrony mienia. Wszystkie te służby prosperują bardzo dobrze, nawet bez takiej instytucji jak NIK czy CBŚ. W Mrówkolandii nie ma urzędów skarbowych ani kas chorych, obywatele nie strajkują i nie organizują marszów protestacyjnych.

Gacek wielkouch, długość głowy i tułowia od 4 do 5 centymetrów długość ogona 3-5 centymetrów, masa ciała dochodzi od 5 do 10 gram. Cechują go ogromne uszy, które podczas spoczynku i snu zimowego ukrywa pod skrzydłami, wąski koziołek sięga połowy długości ucha. Gacek ten ma również duże stopy. Latem jest aktywny o zmierzchu i nocą, lata spokojnie i zwinnie, często trzepotliwie. Rozród podobny do nocka dużego. Możemy również wyróżnić gacka szarego, z wyglądu jest on bardzo podobny do gacka wielouchego, lecz jest nieco większy. Długość głowy i tułowia od 5-6 centymetrów, ogona około 5 centymetrów, masa ciała 6-10 gram. Gacek szary i wielkouch często występują razem, i nie różnią się pod względem zachowań oraz łowionego pokarmu, ponieważ zasiedlają podobne biotopy. Rzadko rodzą się u nich bliźniaki. są one do siebie naprawdę bardzo podobne i ciężko jest je rozróżnić w locie, latają one w ten sam sposób i używają tego samego typu echolokacji, wykorzystują podobne ultradźwięki. Budowa ciała różnią się naprawdę nieznacznie.

W sklepach zoologicznych jest spory wybór gotowych mieszanek dla ptaków. Specjalne mieszanki dla nimf gwarantują, że pupile otrzymają wszystkie niezbędne do życia i prawidłowego wzrostu składniki. W sklepach można kupić kolby do dzióbania, co na trochę odwróci uwagę ptaka od niszczycielskiej działalności na meblach. Lepiej więc dać im coś do dzióbania, np. gałązki bzu czarnego, które uwielbiają. Karmy dla nimf zawierają mieszankę ziarn różnych zbóż. Doświadczeni hodowcy twierdzą, że karmy specjalnie produkowane dla nimf, w ogóle nie nadają się dla tych ptaków. Skład tych mieszanek jest bardzo niefortunnie dobrany, za mało gatunków prosa, za dużo słonecznika i orzeszków ziemnych, których nimfy w ogóle nie jedzą. Zalecają lepiej dobrana karmę, przeznaczona dla papużek falistych. Nimfy powinny dostawać do jedzenia również naturalny pokarm: świeżą sałatę, gotowane jajko, ryż, makaron, gotowane ziemniaki i inne warzywa.

Zakupu klatki trzeba dokonać nieco wcześniej niż jego mieszkańca. Przygotowanie podłoża, może wymiana pojemników na praktyczniejsze, w końcu znalezienie odpowiedniego miejsca w mieszkaniu na postawienie klatki zajmie nieco czasu. Klatka powinna być odpowiednia dla danego ptaszka. W klatkach po papużkach falistych trzymanie nimfy się nie sprawdzi. Nie będzie w niej miejsca na rozłożenie skrzydeł, na kąpiel i huśtawkę, którą nimfy uwielbiają. Niektóre ptaki lubią przeglądać się w lusterku. Niesamowicie śmiesznie przy tym się zachowując. W sprzedaży są specjalne lustereczka, do umocowania w klatce. Kupowanie klatki, która jedynie ma służyć do ozdoby pomieszczenia a nie dla wygody ptaka to niestety często spotykane postępowanie klientów sklepów zoologicznych i pseudo hodowców nimf. Prawdziwy miłośnik tych pięknych ptaków buduje specjalne woliery na balkonie lub działce, w których ptak ma dużo przestrzeni i może nawet polatać.

Mrówki pasterki są świetnym przykładem na wysoko rozwinięta gałąź gospodarki u mrówek, jaką jest rolnictwo. A w zasadzie hodowlana. Na ogrodzonych pastwiskach i w podziemnych oborach mrówki opiekują się swoimi zwierzętami hodowlanymi tak samo troskliwie jak larwami. Mrówki najczęściej hodują sobie mszyce, które dają się doić podobnie jak krowy, ale zamiast mleka dają uwielbianą przez mrówcze kolonie ciecz. Dorosła mszyca ma skrzydełka, dzięki którym łatwo jej przeskakiwać z rośliny na roślinę, by wysysać z nich soki. Mrówki hurtnice wpadły na pomysł podcinania mszycom skrzydeł, by te stały się niezdolne do ucieczki przed deszczem czy biedronkami. Tak okaleczone mszyce są pilnowane przez mrówki – strażniczki gotowe stoczyć w ich obronie śmiertelne walki, nawet z większymi od siebie owadami. Kiedy bydło ucieknie nocą z pastwiska, a pierwsze robotnice nie będą miały z czego doić słodkiego płynu zostanie podniesiony alarm i rozpocznie się pościg za uciekinierkami. Brygady robotnic znajdują mszyce i umieszczają je sobie na grzbietach by zanieść je do mrowiska. Podobnie postępują, gdy mają za mało bydła. Wyłapują wtedy dziką zwierzynę, którą porywają do podziemnych obór. W zamian za słodkie pożywienie mrówki gwarantują mszycom ochronę, ciepło, wikt i opierunek. O wiele skuteczniej działają inne mrówki – hodowcy. Kiedy napotkają zbiorowisko bydła, zamiast łapać dorosłe osobniki zbierają jaja mszyc, zanoszą je do mrowiska, gdzie robotnice opiekują się nimi tak jak larwami mrówek. Dzięki temu mszyce wyklute z jaj stają się wiernymi współpracownikami, których nie trzeba poganiać ani pilnować.

Dalmatyńczyk jest to rasa należąca do psów gończych. Psy te od wieków były używane jako gończe lub obronne. Ich korzenie wywodzą się z Wielkiej Brytanii. Psy te zyskały wielką popularność po bajce Disneya „101 Dalmatyńczyków” oraz po filmie aktorskim o takim samym tytule i ich kontynuacjach, lecz niestety po wzroście zainteresowania na te psy gdy już „szał” na nie Minoł i ludziom zaczęły one się nudzić i uprzykrzać zaczęli się ich pozbywać wyrzucając je na ulice czy pozostawiając w lasach. Charakterystycznymi dla nich cechami są czarne cętki które pojawiają się u 2 tygodniowych szczeniąt i zostają do końca życia. Minusem tych psów jest to, że linieją one przez cały rok zostawiając przy tym masę włosów. Psy te są bardzo podatne na choroby takie jak kamica moczanowa, głuchota, młodzieńcza nefropatia, cisawica. Psy te żyją średnio od dziesięciu do piętnastu lat. Do prawidłowego rozwoju Dalmatyńczyka potrzeba mu dużo ruchu by wyćwiczył sobie mięsnie nóg unoszące jego dosyć duże ciało.

Pies często nazywany jest czworonogiem ze względu na ilość łap. Pies jest największym przyjacielem człowieka. Psy mogą być różnej rasy oraz koloru. Wyróżniamy psy domowe które są raczej małych wielkości najczęściej są nimi pinczery oraz jamniki. Drugi podział to psy obronne, czyli takie które wzbudzają postrach i zniechęcają do wtargnięcia na teren posesji. Psy takie wymagają specjalnych oznaczeń na bramach które wskazywały by na to jak bardzo są agresywne. Do ras takich zaliczamy buldogi wilczury. Psy nie zależnie od rasy maja taką samą budowę, czyli składają się z głowy, tułowia oraz ogona. Na głowie znajdują się uszy które pomagają psu w rozpoznawaniu dźwięków. Pies to bardzo mądre zwierze które swoim zachowaniem informuje właściciela o tym co chce robić. Oznaką że chce na spacer jest drapanie o drzwi, zadowolenie pies okazuje poprzez merdanie ogonkiem. złość oznaczą postawione uszy oraz warczenie. Pies jest najlepszym przyjacielem ponieważ można z nim robić wiele wyjątkowych rzeczy od spędzania czasu zaczynając.

Decydując się na hodowle pary ptaków na pewno nosimy się z zamiarem ich rozmnożenia. W przypadku nimf można pokusić się o wyhodowanie nowej odmiany ptaka, o ciekawym ubarwieniu piór. Zależy to, oczywiście od dobory samca i samiczki. Tu drobna uwaga: nawet samotna samiczka składa jaja, co często jest zaskoczeniem dla początkujących hodowców. Niestety z tych jaj nie wylęgnie się pisklę, gdyż jest niezapłodnione. Nie wszystkie ptaki nadają się do rozmnożenia ze względu na wady genetyczne. Nie tylko te fizyczne, ale i te wynikające z zachowania. Cechy te są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nimfy przeznaczone do rozmnażania powinny mieć co najmniej rok, być zdrowe i nie pochodzić z jednego gniazda. Również wyraźnie widoczny instynkt rodzicielski u samicy dobrze rokuje rozmnażaniu. Są samiczki zupełnie tego pozbawione! Zwykle samica składa 5-7 jaj, co drugi dzień jedno. Jest wtedy agresywna w stosunku do ludzi, lepiej więc jej nie niepokoić niepotrzebnie.

Pochodzi on z rodziny mroczkowatych. Długość głowy i tułowia wynosi około 4-5 centymetrów, długość ogona wynosi około 4 centymetry. Masa ciała7-10 gram. Bardzo przypomina nocka wąsatka. Lecz jednak jest od niego niewiele większy oraz jaśniej ubarwiony. Od nocka natterera można go odróżnić nieco bardziej czerwonym odcieniu futerka grzbietu oraz braku sztywnych nieco zakrzywionych włosów na tylnym brzegu błony ogonowej. Nocek bechsteina ma od niego znacznie większe uszy. Zewnętrzny brzeg uch jest w połowie wysokości zatokowato wcięty. Wcięcie rozpoczyna się mniej więcej w tym samym miejscu gdzie kończy się koziołek. Tylko samo zakończenie ogona nie jest objęte błona ogonową. Zasięg występowania tego rodzaju nocka jest bardzo pozrywany, co może wynikać również z powodu braku odpowiednich badań jak i rzeczywiście zaniku niektórych populacji. W Polsce występuje tylko na południu. Lubi jasne lasy, parki oraz tereny uprawne. Cechuje się długim okresem aktywności, od wczesnych godzin wieczornych do późnego rana. Poluje nad łąkami, wodami, na średniej wysokości. pożywia się owadami.

Pochodzi on z rodziny mroczkowatych. Długość głowy i tułowia od 6 do 8 centymetrów ogona 5 -6 centymetrów. Masa ciała od 18 do 45 gram. Jest to jeden z większych krajowych nietoperzy. W europie rozmiarami przewyższa go tylko borowiec olbrzymi a dorównuje borowiec wielki i molos. W uchu znajduje się 7-8 fałd. Bardzo charakterystyczne Sa szerokie skrzydła. Grzbiet ubarwiony szarobrązowo, strona brzuszna szarobiała. Uszy Sa szerokie a koziołek mniejszy od połowy ich długości. Koniec ogona wystaje z błony ogonowej. Liczebnie występuje w europie i Azji. W latach pięćdziesiątych rozszerzył swoje występowanie w Anglii. Występuje w całej Polsce bardzo pospolity na południu. Żyje w jasnych lasach, chętnie przebywa w osadach wiejskich. Kryjówki letnie to strychy starych budynków, rzadziej dziuple drzew. Zimuje w jaskiniach. Zima wybiera głębokie jaskinie w których panuje temperatura 7-8 stopni i wysoka wilgotność powietrza. Aby znaleźć odpowiednie miejsce wędruje czasem 200 kilometrów. Jego pokarmem są większe owady zgłasza ćmy i chrząszcze.

Borsuki występują bardzo licznie na terenach całego naszego kraju, jednakże spotkać go można w zadrzewieniach, na terenach pagórkowatych, jednak przeważnie w starych lasach. Czasami można go spotkać w parkach miejskich, jednak stara się on unikać kontaktów z ludźmi. Posiada bardzo rozgałęzione nory, które sam sobie buduje, korytarze jego nor rozlegają się w promieniu sięgającym nawet do piętnastu kilometrów. Nora jego składa się z komory i dobiegającej do niej różne korytarze, z których może sobie swobodnie wyjść na powierzchnie. Swoje żery borsuki rozpoczynają jak tylko zajdzie słonce do samego poranka. W skład pokarmu borsuków wchodzą jaja, drobne gryzonie, pisklęta ptasie, larwy owadów, żaby oraz dżdżownice. Na jesień je bardzo dużo i na ogół tyje jednocześnie przygotowując się do zimowego snu. Jego sen odbywa się z przerwami, a tak na dobre rozbudza się wczesnym marcem. Samica rodzi albo raz na rok albo raz na dwa lata, ciąża jej trwa siedem miesięcy i kończy się najczęściej w marcu albo w kwietniu.

Swoim występowaniem obejmuje całą Polskę, jednak nie można powiedzieć że w dużych stadach, przeważnie występuje wszędzie jednak nielicznie. Mieszka w lasach w których jest bardzo dużo starodrzewu, który to jest bogaty w dziuple w których kuny szukają schronienia, gdyż unikają one kontaktu z ludźmi. Dziuple w których mieszkają są położone bardzo wysoko w miejscach trudno dostępnych dla innych osobników, czasami nawet są one trudno widoczne. Dziuple te były kiedyś zamieszkałe przez inne leśne zwierzęta. Jest doskonałym zwierzęciem jeśli chodzi o wspinaczkę, nie stanowi dla niej żaden problem wejście na jakiekolwiek drzewo. Czasami można jednak spotkać kuny w norach które są wygrzebane w ziemi. Na swoje łowy wychodzi późną nocą, a ich pożywieniem są; gryzonie polne, dzikie króliki, oraz ptaki. Ciąża kuny leśnej trwa od ośmiu do dziewięciu miesięcy i odbywa się raz do roku, młode przychodzą na świat przeważnie w maju i rodzi się od dwóch do pięciu młodych kun, które zaczynają otwierać oczy i patrzeć na świat mając siedem tygodni.